UPDATE 28 april: de foto's staan online, met dank aan Eelke Jan (de man die alles kan).

Het was een heel actief weekend! :)

En ook zijn er inmiddels video-opnames opgedoken:

Zaterdagmorgen, 17 april, verzamelen we om 7.45 uur bij het Rode Plein.
Tenminste, de harde kern van de club, want zoals je hier boven op de foto kunt zien, waren we nog niet compleet. Maar goed, we vertrekken ook pas om 8.00 uur, dus iedereen is ruim voor 8.00 uur aanwezig.

Dit jaar zitten we in de buurt van Beilen, op naar Drenthe met zijn allen. Ook de Cor-en-Haukje mobiel rijdt dit jaar weer mee in de stoet. Dit jaar is een uitzonderlijk jaar, want ieder jaar moeten we bij Waskemeer / Appelscha in de buurt naar de kant van de weg, omdat er een convoi exceptionnel voorbijkomt, grote vrachtwagens met joekels van silo’s, maar dit keer niet, dus we rijden lekker door en zijn er om 9.15 uur.

Na een bak koffie en een plakje cake mogen we ons opstellen op het veld, nog zonder instrument. Dat scheelt, even een paar uur geen zware trommel, base of lyra aan je schouder(s) te hangen. We beginnen met het ‘bochten’ lopen. Paar maten vooruit, dan een bocht naar rechts, weer zelfde aantal maten vooruit, weer naar rechts en hetzelfde ritueel nog een keer, maar dan naar links.

Hoewel sommigen wat moeite hebben om het onder de knie te krijgen (je moet toch echt zelf tellen en natuurlijk niet naar je buurman/-vrouw kijken), zit dit er aardig snel in. Er zit op het tweede gelid nog een gat, alle overige rotten zijn (volgens mij?) allemaal gevuld. Johannes is inmiddels goed genoeg op de trommel en met het lopen om mee te doen, dus Marten rijdt naar Warga om hem op te halen. Wij gaan door met de volgende oefeningen.

Na een paar uur gaan we aan ons tweede bakje koffie. Behalve de spelende leden en de studieweekendcommissie is ook onze fotograaf dit weekend present. Hij neemt foto’s en maakt video-opnames.

Na de koffie gaan we door voor de volgende ronde, zonder instrumentarium. Hierbij gaan we lopen met de hand op de schouder van de buurman/-vrouw en schuift langzaam maar zeker de persoon die links stond naar rechts en de persoon die rechts stond naar links.

Tussen de middag heeft de studieweekendcommissie de soep, brood en beleg klaar staan, eerst de inwendige mens versterken en daarna nog even buiten op het terras in de zon zitten. Hoewel er even ‘rust’ is, omdat wij nog niet spelen, hebben wij last van wat anders, de eigenaren van de kampeerboerderij hebben 2 grote papagaaien. Allemachtig, wat hebben die beesten een snerpend geluid. Altijd gedacht dat die beesten mobiele ring-tones nadeden en ‘Lorre, Lorre’ of ‘ik wil een nootje’ riepen, maar zelfs de vegetariërs onder ons twijfelen of we de beesten niet in de soep moeten laten verdwijnen. Gelukkig zorgt de warme zon dat we relaxed blijven op ons eigen terras tussen de coniferen.

Uiteindelijk moeten we er toch aan geloven, de instrumenten moeten omgedaan worden. Dus nu is het niet meer lopen en tellen, maar lopen en spelen… het tellen ben je dan gauw kwijt. Dat is natuurlijk niet goed, het geheim van een goede band is dat je alle drie dingen tegelijkertijd zelf goed af kunt handelen.

Soms het je het geluk dat je naast iemand loopt die dat wel kan, en als je weet dat jij één maat erna hetzelfde moet doen, dan gaat dat trucje nog wel goed. En dan heb je gelukkig nog de tamboermaitre waar je op vertrouwt.

Onze ‘opper-tamboermaitre’ Sanne zit een paar maanden in Mozambique. Nu hebben we gelukkig een paar vervangsters, Sybrich en Marijke. Sybrich heeft de tamboermaitrestok (en scheidsrechterfluit) van Sanne overgenomen en heeft de schone taak op zich genomen om onze tamboermaitre te zijn.

En dat valt nog niet mee. Als lyrist / tamboer speel je je stuk, je loopt en je let op je buren, of je nog wel goed in de rij loopt e.d. Maar als tamboermaitre moet je nu afslaan, de mannen van het eerste rot op afstand houden, weten wanneer we welk show-element doen (de shuffle, de schijf, de ruit, de driehoek) en dan moet je ook soms nog zorgen dat iedereen alvast in twee rijen loopt.

We lopen deze middag een flink aantal keren het veld rond, en ook ’s avonds na het avondeten (aardappels met wortels, boontjes en voor de vleeseters een gehaktbal, gevolgd door een toetje) lopen we nog een paar rondjes om. We zijn dik tevreden over de eerste dag en sluiten de boel dan af.

’s Avonds hebben we via de laptop en mobiele telefoon en Skype nog een videochat met Sanne. Geweldig, je zit tig kilometers van elkaar af, maar toch kun je nog even naar elkaar zwaaien.

Het wordt een rustige avond, hoewel er aan het eind van de avond nog wel een paar tonen van de mondharmonica van Danny te horen zijn, zijn er deze avond geen acts.

De meeste mensen liggen niet al te laat op bed, zodat we ook morgen weer goed ons best kunnen doen. Het duurt wel even voor het rustig wordt, de één leest de sms-jes voor van iemand anders haar mobiel, anderen hebben het nog over de afleveringen van Kabouter Wesley, waarbij die van Computer Sloeber toch het beste is. Auke heeft er op het laatst genoeg van en besluit om ergens anders in rust te gaan slapen. Dat was nou ook weer niet onze bedoeling, ik weet niet of daar al mensen hun excuses voor aangeboden hebben, maar dan doen we het hier ook nog maar even een keer, sorry Auke, onze excuses. Daarvoor heeft Jan (M.) al even de vloer getest door er vanaf de eerste verdieping van zijn stapelbed bovenop te vallen.

De volgende ochtend zijn de eerste vroege vogels rond 7.15 uur alweer beneden, anderen slapen nog even door. Het is een frisse nacht geweest, het ijs zit op de ramen van de auto’s.

Deze dag is een dag van herhalingen en het toevoegen van nog wat nieuwe elementen. Ook deze dag wordt het lopen en spelen weer afgewisseld met het drinken van een bakje koffie / fris op het terras waar de zon weer flink op staat te branden. Deze middag kun je gewoon in je t-shirtje op het veld lopen!


De exacte tijd weet ik niet meer, maar rond / na 15.00 uur is het mooi geweest. De studieweekendcommissie wordt bedankt voor het prima verzorgde weekend, de instructie, Piet, Hendrik en Sybrich worden bedankt voor hun inzet, Eelke Jan voor het maken van de foto’s en filmpjes die te zijner tijd op de site komen en de leden voor hun inzet.

Onze fotograaf Eelke Jan maakt nog even een foto van ons, strak in het gelid en een iets ‘lossere foto’.

En onze Sybrich, onze ‘reserve’-tamboermaitre?
Zoals de foto hierboven laat zien, dat ‘reserve’ kan voorlopig wel weg, we dragen haar inmiddels op handen. We zijn trots op hoe ze het doet, petje af!

Iedereen heeft inmiddels al zijn/haar spul in de auto’s geladen en daarna rijden we weer richting Warga. De zon schijnt nog steeds, we hebben het weer geweldig getroffen. Op naar ons eerstvolgende optreden, Koninginnedag in Beetsterzwaag!