Slapende club

In 2001, 2005 en 2009 hebben we mee gedaan met het Wereld Muziek Concours in Kerkrade. Voor enkele mensen is dat een punt om naar toe te werken en vervolgens het besluit te nemen om te stoppen of wat anders te gaan doen. Dat mag. Dat kan.

Het bestuur was al gestopt, met een ploegje mensen wilden we er de schouders onder zetten en een evenement, “het spektakel”, organiseren om meer leden bij de club te betrekken. Maar toen ook enkele jeugdleden aangaven te stoppen, wat als bijkomend effect had dat ook de andere jeugdleden niet “alleen” wilden blijven en ook stopten, was dat voor ons het punt om te stoppen. De vereniging die wel tegen de 40 spelende leden heeft gehad was teruggebracht was naar een bezetting van 13 man/vrouw, te weinig om nog spelende optredens aan te nemen.

De afgelopen jaren is onze club een “slapende club” geweest, in die periode was het mogelijk om met een ploegje enthousiaste mensen opnieuw de boel op te starten, maar dat is helaas niet gebeurd. In januari hebben we een afsluitende vergadering gehad met de leden en is het besluit genomen om in de loop van dit jaar de vereniging op te heffen. Hierbij is afgesproken om dat zo ruim te houden en het niet op een datum te pinnen, zodat we een aantal zaken kunnen regelen en afronden en onder andere nog iets kunnen organiseren om als “ploeg van het WMC 2009” waardig afscheid te nemen van de club. Want het zijn prachtige jaren geweest.

Eerst als onderdeel van muziekvereniging de Kriich. De optredens bij het schoolfeest in Wergea, het donateursconcert in de Bidler waar onze instructeurs ons altijd goed wezen op het dynamisch spelen (zachterrrrr!). Het binnenhalen van de bejaarden bij hun jaarlijkse reisje. Vervolgens het opklimmen in de divisies, het behalen van het Nederlands Kampioenschap in Barneveld. Het mee mogen doen aan het Wereld Muziek Concours en dan ook nog vice-wereldkampioen worden. Een eigen taptoe in Wergea. Oefenen in de sporthal in Grou. Oefenen in de sporthal in Tzummarum. Oefenen op de sportvelden in Leeuwarden. Bloemencorso in Lisse. Fruitcorso in Tiel. Voor het eerst naar BelgiĆ«, het corso in Blankenberge, over de boulevard. Optreden in Herve waar de lyristen licht zenuwachtig werden van die grote Belgische knollen die onrustig de wagens trokken en in hun nek stonden te hijgen (en met een noodgang bergaf liepen). Koninginnedag in Beetsterzwaag. Het jaarlijkse loopje in Grou bij de binnenkomst van Sint Piter. Toen een zwarte piet nog heel gewoon was. De avondvierdaagse in Leeuwarden en Eastermar. Fenomenale studieweekenden met bonte avonden. Zo sta je overdag met elkaar te zweten op het repeteren van de nieuwe nummers, het goede lopen in formatie te oefenen, zo zit je ’s avonds aan een biertje te kijken naar diezelfde mede-muzikanten die optreden als Spice Girls, Sugar Lee Hooper, Kabouter Plop of als goochelaar/illusionist. En die dan met een brandende krant zorgt voor het afgaan van het brandalarm zodat er een magische verschijn-truc uitgevoerd wordt: de eigenaar van de kampeerboerderij komt in paniek in roze pyjama binnenstormen. Optreden bij Taptoe Urk waarbij tijdens de streetparade (wij lopen spelend en in formatie naar het terrein) een stelletje opgeschoten figuren op een scooter dwars door de band heen scheurt, met hun kratje bier achterop. Opgetreden in Frankrijk in “Vitri sur Seine”.

Het is jammer, maar het is niet anders. Het zijn mooie jaren geweest, gelukkig hebben we de foto’s, filmpjes en herinneringen nog.